You are here: Home » Artikelen over verdriet » Als je niet weet wat je moet zeggen in een situatie waarin iemand verdriet heeft.

Als je niet weet wat je moet zeggen in een situatie waarin iemand verdriet heeft.

Wat kun je zeggen of doen zodat je kunt laten merken dat je echt meeleeft.

Wat moet ik straks zeggen?

Hoe zal ik het zeggen?

Hoe zal hij/zij reageren?

Je wilt je dierbare niet afschrikken met je bezorgdheid of het erger maken met je opmerking of het niet serieus nemen en je wilt je angst ook niet laten zien.

Het is vaak moeilijk om te zien dat iemand die je dierbaar is, verdriet heeft.  Je wilt het oplossen en in orde maken. Misschien zeg je maar niets om te voorkomen dat je het verkeerde zegt.

Je wilt dat het zo snel mogelijk overgaat.  Daar ben je actief mee bezig door het halen van een glas water en zakdoekjes, door te zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat de tijd alle wonden heelt of dat je blij mag zijn dat je gezond bent of iets anders positiefs. Als dit niet lukt dan probeer je te troosten door de verdrietige persoon af te leiden. Zullen we lekker gaan eten, shoppen, drinken, roken of gezellig naar de film?

Je valkuil is dat je voorbijgaat aan de werkelijke behoefte van iemand die verdriet heeft. Je kunt je afvragen of je niet meer bezig bent met het vervullen van je eigen behoefte aan erkenning. Daarnaast vermijd je je eigen gevoelsleven, waardoor je vervreemd kunt raken van jezelf. Zolang je bezig bent met het verdriet van anderen, hoef je je niet bezig te houden met je eigen verdriet.

In dit artikel geef ik je wat richtlijnen om in contact te blijven met mensen die op de een of andere manier lijden of verdriet hebben.

Om alvast een idee te krijgen; je kunt wellicht gewoon luisteren naar iemand, de tijd kunt nemen, ervaren wat het met je doet, niet weglopen wanneer je je opgelaten voelt of zeker niet gelijk in actie komen. Wat er in feite ook op neerkomt dat je wegloopt van je eigen gevoelens van ongemak.

Luisteren is iets anders dan je mond houden. Luisteren betekent dat je alle signalen probeert op te pikken, verbaal, non-verbaal en alles wat er tussen de regels door wordt gezegd.  Luisteren beperkt zich niet tot wat je hoort maar ook wat je ziet en voelt.

En het eenvoudige zinnetje die je enorm kan helpen is: “Ik weet niet wat ik moet zeggen”.

Je kunt vragen: Hoe ervaar jij deze situatie? Of Wil je erover praten?

Iemand door een moeilijke periode heen helpen is iets anders dan iemand redden omdat de situatie pijnlijk voor hem of haar is en wellicht voor jou. Ieder mens heeft het recht en de verantwoordelijkheid om zelf in het reine te komen met de gevolgen van zijn of haar gedrag. Het gaat erom iemand te helpen de situatie te erkennen zoals het is en geef je ruimte om de pijn en verdriet hierover te voelen. Je gaat niet proberen het zo snel mogelijk op te lossen of te laten verdwijnen.

Je kunt ook niet gevoelens wegnemen of relativeren. Dat is meestal je eigen behoefte. Hoe iemand zich ook voelt, hij of zij heeft het recht om zich zo te voelen. Troosten houdt in dat je geen oordeel over iemand hebt en dat iemand alle ruimte krijgt om te voelen wat er op dat moment zich aandient.

De manier waarop je jouw reactie uit is ook belangrijk. Het is belastend wanneer je binnenkomt met een reactie van Oh mijn god, dit is vreselijk! Een paniek of zorgelijke stemming doet het slecht bij iemand die probeert de moed erin te houden. Het beste werkt een neutrale, belangstellende belangstelling.

Hoe kun je de pijn van een ander uithouden?

In een ontmoeting pik je elkaar gevoelens en stemmingen (on)bewust op. Ook al kan iemand niet met zekerheid weten wat je voelt en denkt maar men ervaart wel wanneer je (ver)oordeelt, medelijden hebt of onzeker en gespannen wordt. Iemand helpen zich in jouw aanwezigheid op zijn gemak te laten voelen, hangt nauw samen met wat er zich in jou omgaat. Iemand kunnen troosten betekent dat je in voldoende mate met je eigen onbehagen moet kunnen omgaan.

Het is helemaal niet erg dat je je onbehaaglijk voelt en niet weet wat je moet zeggen. Het is prima om diegene te laten weten wat je voelt en dat je niet goed weet wat je moet zeggen.

Je hoeft ook niet overal een antwoord op te hebben.

Het mooiste geschenk wat je vaak kunt geven is gewoon nabij zijn als iemand pijn heeft. En blijf vooral ademen, want als je je adem inhoud kun je niet meer voelen en raak je gespannen. Zachtjes en diep ademhalen werkt kalmerend en jouw ontspanning heeft weer een ontspannen effect op de ander. Het is niet jouw taak om te zorgend at de pijn weggaat, hoe graag je dat ook zou willen.

Je kunt vragen wat iemand nodig heeft of wat je voor iemand kunt doen maar wat als diegene dat gewoon niet weet. In dat geval kun je zelf ook met een voorstel komen.

Huilen is misschien wel het beste wat er kan gebeuren. Huilen is een manier om emoties los te laten en spanning te verlichten. Ze kunnen uitdrukking geven aan gevoelens waar even geen woorden voor zijn. Het uiten van verdriet kan in golven komen.

Soms zijn woorden overbodig. Een blik, een omhelzing, een aanraking kan zoveel meer betekenen. Of je aanwezigheid en dat je laat merken dat je om iemand geeft kan waardevoller zijn dat dat je iets doet. Er is dus maar heel weinig nodig om iets voor iemand te kunnen betekenen, behalve waarachtig menselijk contact zonder verwachtingen.

Houd er rekening mee dat iemand de ene keer een grote behoefte heeft om zijn verhaal te vertellen met alle pijnlijke ervaringen en een andere keer kan iemand totaal geen behoefte hebben om te praten. In plaats daarvan kan iemand het fijn vinden om over oppervlakkige zaken te praten of het fijn vinden dat je over leuke ervaringen vertelt. Gewoon om afgeleid te worden en fijne gevoelens te kunnen ervaren.

Waarom overkomt mij dit? Of Het is niet eerlijk

Wat kun je zeggen als iemand vraagt:

Je denkt dat je je beter zou voelen als je wist waarom jou dit overkomen is.

Nee de dingen die ons overkomen zijn meestal niet eerlijk. Daar kun je boos om worden.

Door aandacht te geven aan de woorden die iemand gebruikt en de gevoelens die zich tonen, kun je iemand laten weten dat je het gehoord hebt.

We groeien allemaal op in verschillende gezinnen en culturen en hebben allemaal een andere manier om met verlies om te gaan. Daarom is het goed om niet te snel te oordelen over gedrag dat je niet herkent of raar vindt. Iemand bijvoorbeeld laten kan voortkomen uit de beste intentie om iemand de ruimte te laten terwijl dat heel vervelend ervaren kan worden. Soms is huilen taboe omdat het gezien wordt als zwak en men het idee heeft dat je je er zo snel mogelijk overheen moete zetten.

Inspiratie: boek: Helende gesprekken auteur: Nance Guilmartin

 

Karin Kuiper vertelt over de eerste 1001 dagen na de veel te vroege dood van haar man.

‘Wie mij wil helpen komt op een druilerige dag lekker een kop koffiedrinken.

Wie mij wil helpen, blijft na het eten om de kinderen een verhaal voor te lezen terwijl ik de keuken opruim.

Wie mij wil helpen vertelt ook over de sores en het geluk in zijn eigen leven, omdat het ‘gewone’ leven mijn beloofde land is.

Wie mij wil helpen gaat af en toe met ons naar het zwembad zodat we samen kunnen zwemmen, die gaat met ons kamperen zodat we samen kunnen zingen, die gaat met ons naar de Efteling zodat we samen kunnen gillen en die gaat mee naar de jaarlijkse uitvoering op school zodat we samen kunnen huilen om dat wat die afwezige papa allemaal moet missen.

Wie mij wil helpen geeft me een tegoedbon voor een massage of allerhande klussen in huis.

Wie mij wil helpen hoeft niet zo veel bijzonders te doen.

Wie mij wil helpen moet er vooral zijn…’

Uit: 1001 dagen van rouw Karin Kuiper

mm

Marja heeft meer dan twintig jaar ervaring in het begeleiden van mensen bij de ontwikkeling van hun Emotionele Intelligentie en is auteur van het boek 'Emoties wat moet ik ermee?' en 'ABC van 15 emoties'. Marja heeft een effectieve stappenplan ontwikkeld die je helpt om emoties beter te herkennen, te accepteren en te uiten. Ze is getrouwd, heeft een volwassen dochter en woont en werkt in Amersfoort.

https://www.omgaanmetemoties.nl